خدا در مسيري که به تنهايي آن را سپري مي کني نيست ....
خدا آنجا نيست ....
به دنبالش نگرد.
خدا در نگاه منتظر کسي است که به دنبال خبري ازتوست.
در قلبيست که براي تو مي تپد ....
خدا در لبخندي است که با نگاه مهربان تو جانيدوباره مي گيرد ...
خدا آنجاست .......
خدا در خانه اي است که تنهايي در آنجانيست،
در جمع عزيزترين هايت است ...
خدا در دستي است که به ياري مي گيري ...
در قلبي است که شاد مي کني،
در لبخندي است که به لب مي نشاني .........
خدا در دير و بتکده و مسجد نيست ....
لابلاي کتاب هاي کهنه نيست ....
اين قدر نگرد ....
گشتنت زمانيست که هدر مي دهي ...
زماني که مي تواند بهترين ثانيه ها باشد ....
خدا در عطر خوش نان است ،
آنجاست که زندگي مي کني و زندگي ميبخشي
خدا در جشن و سروريست که به پا مي کني ...
آنجاست که عهد مي بندي و عمل مي کني ....
خدا را در کوچه پس کوچه هاي درويشي و دوري ازانسانها نگرد ...
آنجا نيست ....
او جايي است که همه شادند،
جايي است که قلب هاي شکسته اي نمانده ...
در نگاه پرافتخار مادريست بهفرزندش،
و در نگاه عاشقانه زني بههمسرش،
و در انديشه کودکي که مي پندارد پدرش قهرمانيست دردنيا ....
قويترين است و کاملترين ...
همه چيز را مي داند.
آخر او پدر من است ....
خدا را در غم جستجو نکن،
در کنج خاک گرفته آنچه که سال ها روايت کرده اندنگرد ...
آنجا نيست ...
خدا را جاي دگر بايد جستجو کني ....
جوانمردهايي که با پاي پياده ميروند به جستجوي خدااو را نخواهند يافت ...
خدا نزديکتر از آنست که فکر مي کنيم
در فاصله نفس هاي من و توست که به هم آميخته ....
در قلبيست که براي تو مي تپد ....
در ميان گرماي دستان ماست که که به همپيچيده.....
خدا اينجاست مهربان من
اينجا ....
وقتي راه رفتن آموختي، دويدن بياموز. و دويدن که آموختي ،پرواز را. راه رفتن بياموز، زيرا راه هايي که مي روي جزيي از تو مي شود و سرزمين هايي که مي پيمايي بر مساحت تو اضافه مي کنددويدن بياموز ، چون هر چيز را که بخواهي دور است و هر قدر که زودباشي، دير. و پرواز را ياد بگير نه براي اينکه از زمين جدا باشي، براي آن که به اندازه فاصله زمين تا آسمان گسترده شوي. من راه رفتن را از يک سنگ آموختم ، دويدن را از يک کرم خاکي و پرواز را از يک درخت.بادها از رفتن به من چيزي نگفتند، زيرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمي شناختند! پلنگان، دويدن را يادم ندادند زيرا آنقدر دويده بودند که دويدن را از ياد برده بودند. پرندگان نيز پرواز را به من نياموختند، زيرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشي سپرده بودند! اما سنگي که درد سکون را کشيده بود، رفتن را مي شناخت و کرمي که در اشتياق دويدن سوخته بود، دويدن را مي فهميد و درختي که پاهايش در گل بود، از پرواز بسيار مي دانست! آنها از حسرت به درد رسيده بودند و از درد به اشتياق و از اشتياق به معرفت. ***
